Toen in 1868 de dorpsbegraafplaats van Wormerveer in gebruik werd genomen liep het dorp vooruit op de Begrafeniswet van 1869 die het begraven binnen de bebouwde kom verbood. Tot dusver werd er begraven op het dorpskerkhof rond de hervormde kerk aan het Noordeinde, doch plaatsgebrek hier noopte tot een nieuwe plek om de doden te begraven. Die plek werd gevonden op enkele honderden meters van de Zaan, aan het eind van de Marktstraat. Deze straat eindigde bij het markante houten herenhuis dat hier in 1850 werd gebouwd door de houthandelaar Jacob Kaan. Rondom was verder geen bebouwing, het was letterlijk het eind van het dorp. Het was weiland, doorkruist door verschillende sloten en om het terrein geschikt te maken als begraafplaats moest het worden opgehoogd met zeker twee meter zand. Aldus geschiedde en zo kwam er een nieuwe dodenakker van 3400m² tot stand die zeker, althans dat was de verwachting, tot in lengte van jaren zou voldoen. Dit pakte echter anders uit want al in 1897 moest er worden uitgebreid terwijl datzelfde ook nog eens in 1948 gebeurde. Daarna werd de begraafplaats niet meer vergroot, ook niet omdat de snelle uitbreiding van het dorp er debet aan was dat rondom woonbebouwing was gerealiseerd. Dit leidde er toe dat in 1964 een nieuwe gemeentelijke begraafplaats werd aangelegd in het noorden van het dorp. Vanaf dat moment kreeg de oude begraafplaats de naam Begraafplaats West. Na de ingebruikname van de nieuwe dodenakker (Begraafplaats Noord) werd er steeds minder op de begraafplaats aan de Marktstraat begraven. Vanaf de 80er jaren van de vorige eeuw reduceerde dit zelfs tot slechts enkele bijzettingen per jaar; begraven werd nog slechts toegestaan in een al bestaand eigen graf. Omdat ook het onderhoud navenant afnam bood de begraafplaats steeds meer een verlaten en verwaarloosde aanblik.
 

Op het moment van oprichting van de HVW (2002) bood de begraafplaats aan de Markstraat een desolate aanblik. Achterstallig onderhoud, vernielingen en woekerend groen deden geen recht aan deze plek waar zeker vier generaties Wormerveerders waren begraven. De vereniging besloot dan ook de Oude Begraafplaats, zoals de plek voortaan genoemd zou worden, te adopteren en een plan te ontwikkelen om de dodenakker te gaan opknappen. Een groepje vrijwilligers van de vereniging nam deze taak op zich en begon eerst met een inventarisatie. Hieruit bleek dat tientallen grafzerken zover verzakt en ‘dichtgeslibt’ waren met bladafval van jaren dat ze niet meer zichtbaar waren. Een van de eerste taken bestond dan ook uit het ophalen van de loodzware zerken. Ook werd veel wildgroei aan struiken en onkruid verwijderd en werden beschadigde grafmonumenten gerepareerd.